Jako samogłoski protetyczne występują w języku greckim ε, α, i ο przed spółgłoskami płynnymi ρ i λ oraz spółgłoskami nosowymi μ i ν (np. - czerwony, por. łac. ruber; - imię, por. łac. nomen). Przed grupami spółgłosek proteza wokaliczna jest rzadsza, jako proteza wokaliczna występuje wtedy samogłoska ι (np. w słowie - ryba). Rzadka jest również proteza wokaliczna przed spółgłoskami zwartymi (np. - gwiazda, por. łac. stella) i spirantem Ϝ (np - ząb, por. łac. dens).
Geneza Geneza protezy wokalicznej w języku greckim nie jest całkiem jasna. Dla protezy wokalicznej przed spółgłoskami płynnymi i nosowymi tłumaczyć ją można różnymi wartościami fonetycznymi tych spółgłosek w języku praindoeuropejskim: praindoeuropejskie spółgłoski emfatyczne l, r, m i n greka miałaby kontynuować jako spółgłoski poprzedzone elementem wokalicznym, zaś nieemfatyczne l, r, m i n jako spółgłoski i sonanty. Powstanie protezy wokalicznej w niektórych innych wyrazach tłumaczy teoria quasi-sonantu laryngalnego szwa. Ponadto występowanie protezy wokalicznej wyjaśniać można tendencją do eufonizacji języka - samogłoska protetyczna miała ułatwiać wymowę i nadawać jej melodyjny charakter.
Bibliografia Oktawiusz Jurewicz, Gramatyka historyczna języka greckiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1999
Kategoria:Gramatyka języka greckiego Kategoria:Fonetyka i fonologia