osiągnięto też porozumienie co do nowych środków, które miały zostać podjęte w celu usunięcia HCFC – które wprowadzono jako mniej groźne substytuty CFC – oraz zamrożenia użycia bromku metylowego. W 1995 państwa rozwijające się również przyjęły pewne obostrzenia dotyczące HCFC oraz bromku metylowego. W 1997 jeszcze większa liczba substancji niszczących warstwę ozonową została wpisana na listę zakazanych chemikaliów. Zgodzono się także na bardziej surowe limity użycia bromku metylowego oraz HCFC. Do 1999 stosowanie 95 substancji zagrażających warstwie ozonowej było regulowane przez protokół, a zużycie CFC zostało zredukowane z 1,1 mln ton w 1985 do mniej niż 150 tys. ton rocznie. Protokół montrealski stał się porozumieniem globalnym: przystąpiło do niego ponad 160 państw.
Zobacz też Konwencja wiedeńska w sprawie ochrony warstwy ozonowej Bibliografia Protokół montrealski () Protokół montrealski w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową. Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L 297/21 [31.10.1988} Lista stron John Baylis, Steve Smith, Globalizacja polityki światowej – wprowadzenie do stosunków międzynarodowych. Kwestie ochrony środowiska.
Kategoria:Międzynarodowa kodyfikacja ochrony środowiska