Po śmierci generała Francisca Franco założył organizację Agrupación Independiente Orotava, z której listy kandydował na radnego miasta. Od 1979 do 1987 sprawował mandat członka rady miejskiej. W latach 80. zakładał stowarzyszenie Agrupación TINERFEÑA de Independientes. W 1983 startował z poparciem ATI do rady Teneryfy. Urząd radnego wyspy pełnił do 1987. W tym samym roku z powodzeniem kandydował do parlamentu Wysp Kanaryjskich (reelekcję uzyskał w 1991). Pełnił też mandat senatora z Wysp Kanaryjskich (1987–2000). Był pracownikiem działających na Wyspach Kanaryjskich fundacji, kierował klubem pływaki w Puerto de la Cruz (1995–1999).
Jako członek Koalicji Kanaryjskiej reprezentował Hiszpanię w Parlamencie Europejskim (1992–1993, 1994–1996), zasiadając m.in. w Grupie Tęcza w PE i we frakcji Europejskiego Sojuszu Radykalnego. Był członkiem Komisji ds. Transportu i Turystyki (do 1993) oraz Komisji ds. Polityki Regionalnej (1994–1996), jak również delegacji ds. stosunków z państwami Maghrebu i Arabską Unią Maghrebu (do 1993) oraz delegacji ds. stosunków z państwami Ameryki Południowej (1994–1996). W 1996 został powołany na wiceministra relacji instytucjonalnych w rządzie Wysp Kanaryjskich oraz na doradcę premiera Manuela Hermoso ds. politycznych.