Torbiel przybiera w szczęce kształt kulisty, w żuchwie zaś owalnie spłaszczony. W celu określenia wielkości i topografii torbieli oraz wyboru drogi operacyjnej pomocne mogą okazać się badanie ultrasonograficzne, scyntygrafia kości, technika rezonansu magnetycznego. Ostatecznym potwierdzeniem rozpoznania jest badanie cytologiczne zaaspirowanej treści zmiany oraz badanie histopatologiczne wyłuszczonego mieszka torbieli.
Różnicowanie W rozpoznaniu różnicowym torbieli korzeniowej należy uwzględnić: zębiak, szkliwiak, guz olbrzymokomórkowy, naczyniak oraz inne wewnątrzkostne guzy łagodne i złośliwe, zapalenie kości oraz choroby ogólnoustrojowe.
Leczenie Torbiele o średnicy nie większej niż 8 mm, często poddają się terapii zachowawczej, polegającej na odpowiednim leczeniu endodontycznym zęba przyczynowego. Leczenie większych torbieli korzeniowych jest chirurgiczne. Zabieg zwykle w znieczuleniu miejscowym wykonywany jest w warunkach ambulatoryjnych przez chirurga szczękowo twarzowego lub chirurga stomatologa. Operacje wyłuszczenia torbieli zwykle łączy się z resekcją korzenia zęba przyczynowego, względnie z jego ekstrakcją.