Po wojnie Po wojnie przebywał w obozach jenieckich. W 1956 został przyjęty do odradzającej się zachodnioniemieckiej Luftwaffe, gdzie dosłużył się stopnia generała porucznika. Był m.in. dowódcą Jabo 31 (31 pułku lotnictwa myśliwsko-bombowego) Bölke. Karierę zakończył jako szef sztabu 4. skrzydła lotnictwa taktycznego NATO. Odszedł na emeryturę w 1975. Z żoną dochował się dwóch córek.
Zmarł dwa dni po wypadku samochodowym we Frechen koło Kolonii, w którym został ciężko ranny. W wypadku tym zginęła jego żona Christl (której imię zawsze widniało pod kabiną jego samolotów). Wraz z nią został pochowany w Tagernsee w Bawarii.
Odznaczenia Krzyż Rycerski Krzyża Żelaznego z Liśćmi Dębu i Mieczami Krzyż Rycerski – 23 sierpnia 1942 Liście Dębu (nr 175) – 11 stycznia 1943 Miecze (nr 52) – 2 marca 1944 Krzyż Niemiecki w Złocie – 21 sierpnia 1942 Krzyż Żelazny I Klasy – 3 grudnia 1940 Krzyż Żelazny II Klasy – 23 października 1940 Czarna Odznaka za Rany Złota odznaka pilota frontowego Luftwaffe z liczbą „1000” Odznaka pilota-obserwatora Luftwaffe Puchar Honorowy Luftwaffe – 20 lipca 1942 Wstęga naramienna „Africa” Wymieniany dwukrotnie we wspomnieniach imiennych Wehrmachtbericht