Warstwy w strefie marzłoci (od powierzchni w głąb gruntu, ich grubość może być różna): warstwa czynna wieloletniej zmarzliny – odmarzająca w lecie (ok. 1 m w ciągłej, ok. 3 m w nieciągłej zmarzlinie), pereletok – warstwa przejściowa, czasem odmarza, czasem pozostaje zamarznięta. marzłoć strop wieloletniej zmarzliny, „zwierciadło marzłoci”, nieprzepuszczalny dla wody, odporny na ciśnienie spąg wieloletniej zmarzliny talik, na terenach sporadycznej i nieciągłej marzłoci – warstwa wewnątrz wiecznej marzłoci, rozmarzająca w lecie. Odległość pomiędzy stropem a spągiem to miąższość wieloletniej zmarzliny
Wpływ zmian klimatu na wieczną zmarzlinę Duże znaczenie ma wpływ ocieplenia na wieczną zmarzlinę, która w XXI wieku w bardzo znaczący sposób rozmarza. Wzrost średniej temperatury powierzchni Ziemi jest najwyższy właśnie na wyższych szerokościach geograficznych, w Arktyce i m.in. w klimacie borealnym Rosji, północnej Kanady i Alaski (w tajdze i w tundrze), gdzie występuje masowo wieczna zmarzlina.