Po agresji ZSRR na Polskę zorganizował ukraiński samorząd Chodorowa. W grudniu 1939, zagrożony aresztowaniem przez NKWD, zbiegł do Generalnego Gubernatorstwa, żona z dziećmi została deportowana w głąb ZSRR. Jesienią 1940 otworzył kancelarię adwokacką w Lublinie. Po ataku III Rzeszy na ZSRR przeniósł się w 1941 do Lwowa, prowadził kursy dla urzędników samorządowych. Wobec zbliżania się Armii Czerwonej wyjechał w 1944 do Niemiec, pracował w niemieckim urzędzie pracy (Arbeitsamt) w Augsburgu.
Od 1946 pracował w wydziale prawnym Centralnego Przedstawicielstwa Ukraińskiej Emigracji w Augsburgu, następnie w Ellwangen i Neu-Ulm w zachodnich strefach okupacyjnych Austrii i Niemiec. W 1952 wyemigrował do USA. Działacz ukraińskiej diaspory, m.in. współzałożyciel Towarzystwa Pracowników Ukraińskich w Nowym Jorku. Pracował w wydziale prawnym Kredytowego Towarzystwa Federacyjnej Spółdzielni „Samopomicz”.
Zmarł 5 marca 1959 w Nowym Jorku, pochowany na cmentarzu Kalwaryjskim (sekcja 70, część 88, grób 4).
Bibliografia Kto był kim w Drugiej Rzeczypospolitej (redakcja naukowa Jacek M.Majchrowski przy współpracy Grzegorza Mazura i Kamila Stepana), Warszawa 1994, wyd. BGW, , s.