W czasie II wojny światowej przebywał w Warszawie, gdzie współpracował czynnie w akcji propagandowej z ruchem podziemnym. Uczestniczył w powstaniu warszawskim, po upadku którego udało mu się wydostać z obozu w „Ursusie” i przebyć ostatnie miesiące okupacji niemieckiej na prowincji podwarszawskiej.
W 1945 znalazł się ponownie na Górnym Śląsku, gdzie organizował lokalne Stronnictwo Demokratyczne. Był wiceprezesem i prezesem WK w Katowicach. Zasiadał w CK SD (1945–1961). W lutym 1945 objął w Katowicach stanowisko kierownika Wydziału Administracyjno-Prawnego przy pełnomocniku Komitetu Ekonomiczno-Prawnego Rady Ministrów, a następnie po zlikwidowaniu tego urzędu został dyrektorem Wydziału Zaopatrzenia i Zbytu w Centralnym Zarządzie Przemysłu Hutniczego, później naczelnym dyrektorem Centrali Dostaw Hutniczych. Następnie objął na stanowisko prezesa Związku Celowego Samorządowy Śląskich „Śląskie Linie Autobusowe” w Katowicach.
W 1945 został posłem do Krajowej Rady Narodowej. Od 1946 był członkiem Najwyższego Trybunału Narodowego, który sądził Artura Greisera. W 1947 wszedł w skład Sejmu Ustawodawczego z okręgu Gliwice.