Cino da Pistoia (Guittoncino di Francesco dei Sigisbuldi, Cinus de Sigibuldis de Pistorio, Cinus Pistoriensis, ur. ok. 1270 w Pistoi, zm. 24 grudnia 1336 lub 27 stycznia 1337 w Pistoi) – średniowieczny włoski pisarz i prawnik ze szkoły postglosatorów i komentatorów.
Studiował prawo w Bolonii pod kierunkiem Dinusa de Rossonis Mugellanus oraz Franciszka Accursiusa (syna słynnego Accursiusa). Po studiach w Orleanie powrócił do rodzinnej miejscowości. Jego rodzina zaangażowana była w walkę pomiędzy gibelinami (stronników cesarza) i gwelfami (zwolennikami papieża) (Gibelini i Gwelfowie). Cino musiał więc w 1303 opuścić miasto. Zaciągnął się na służbę cesarską. W latach 1310–1313, jako asesor księcia Sabaudii Ludwika (brata księcia Amadeusza V), zajmował się sprawami cesarza Henryka VII. Po śmierci cesarza (24 sierpnia 1313) wznowił studia prawnicze w Bolonii. 9 grudnia 1314 uzyskał tytuł doktora praw i opublikował swoje najważniejsze dzieło Lectura Codicis - komentarz do "Kodeksu Justyniana". Dzięki tak zdobytej sławie został zaliczony później do grona postglosatorów i komentatorów.