Autorem projektu budynku był Władimir Pokrowski, prace przygotowawcze rozpoczęto w 1911. Architekt osobiście nadzorował budowę. Cerkiew została poświęcona w obecności przedstawicieli państw walczących przeciwko Francji pod Lipskiem, w tym rosyjskiego wielkiego księcia Cyryla Władimirowicza Romanowa, króla Saksonii Fryderyka Augusta III oraz cesarza Niemiec Wilhelma II. 16 października 1913 w krypcie cerkwi dokonano uroczystego pochówku szczątków nieznanych z imienia żołnierzy, którzy zginęli w „Bitwie Narodów”. Obiekt nie był siedzibą parafii, lecz jako cerkiew pomocnicza był przypisany do cerkwi w Dreźnie.
Po wybuchu I wojny światowej cerkiew w Lipsku została, podobnie jak inne cerkwie na terenie Niemiec, uznana za obiekt związany z wrogim państwem i zamknięta. Wejście do budynku zostało zamurowane, a piecza nad obiektem powierzona osobie prywatnej, co nie uchroniło świątyni przed dwukrotną grabieżą. Dopiero w latach 20. przeprowadzono prowizoryczny remont, a od 1928 ponownie zaczęto odprawiać w niej nabożeństwa, tworząc parafię.