W 1712 ożenił się z Ewą Marią Hildebrandt, córką norymberskiego prawnika.
Od 1711 do 1720 był profesorem anatomii i chirurgii na uniwersytecie Altdorf w Norymberdze. Chociaż proponowano mu posadę osobistego lekarza Piotra Wielkiego i wyjazd do Petersburga, nie skorzystał. Przeniósł się do Helmstedt i już do końca życia pozostawał profesorem wydziału lekarskiego i botanicznego miejscowego uniwersytetu. Zmarł na „piersiową gorączkę”, w drodze do pacjenta.
Dzieła W 1712 r. Heister opublikował krótką pracę na temat katarakty oraz jej skutków. W 1717 r. ukazało się jego Compendium Anatomicum. Jego najbardziej poczytną publikacją była wydana w 1719 r. po łacinie, a następnie przetłumaczona na wiele języków Chirurgia (Chirurgie). Książka zdobyła dużą popularność nawet w Japonii (została przetłumaczona), a na uczelni wiedeńskiej używana była do 1838 r.
Heister napisał też kilka prac botanicznych, między innymi: Laurentii Heisteri Systema plantarum …, 1748; Descriptio novi generis plantae rarissimae …, 1753.
Heister do wielu swych publikacji własnoręcznie przygotowywał ilustracje miedziorytnicze.