Kościół wzniesiony dla karmelitów pod wezwaniem Wniebowzięcia NMP być może był fundowany przez Bonę. Uległ zniszczeniu w czasie wojen szwedzkich w połowie XVII w. Odbudowany w połowie XVIII w. przekształcany był w latach 1839, 1865 i 1888. Gruntownie remontowany był w 1935 roku. Prace regotyzacyjne prowadzono w latach 1954–1958. Jest to świątynia późnogotycka, murowana z cegły, orientowana, jednonawowa na planie prostokąta, z wydzielonym prezbiterium i kaplicą od strony północnej. Ołtarz główny neorenesansowy z obrazem Matki Boskiej z Dzieciątkiem malowany na desce, ołtarze boczne późnobarokowe. Po wojnie prace renowacyjne prowadzili ks. Anastazy RutkowskiJest mało prawdopodobne aby ksiądz Rutkowski prowadził prace renowacyjne. i ks. Stanisław KowalczykJest mało prawdopodobne aby ksiądz Kowalczyk prowadził prace renowacyjne., który zbudował nową plebanięJest mało prawdopodobne aby ksiądz Kowalczyk zbudował plebanię.. Następny proboszcz, ks. Tadeusz Goleniewski, przeprowadził upiększanie i konserwację świątyniJest mało prawdopodobne, aby ksiądz Goleniowski prowadził prace renowacyjne budynku świątyni..
Kościół parafialny