W Poznaniu osiedlił się w 1902, gdzie pod firmą Kratochwil & Pernaczyński założył własny bank, który finansował polskie przedsiębiorstwa. Na kursach organizowanych przez Korporację Kupców Chrześcijańskich i Związek Towarzystw Kupieckich prowadził odczyty. Organizator Bratniej Pomocy Kupieckiej, a także skarbnik Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk i, które częściowo było przez niego finansowane. W 1918 jako członek zarządu przeszedł do Banku Przemysłowców. W latach 1919 i 1921 był uczestnikiem pertraktacji genewskich n.t. konwencji górnośląskiej. Jako jeden z dwóch radców Polaków zasiadał od 1904 w Izbie Przemysłowo–Handlowej w Poznaniu. Powołany został komisarzem Izby dekretem Naczelnej Rady Ludowej z 1919, rozwiązał Izbę niemiecką, przekształcając ją w polską. W 1923 po wyborach został jej prezesem i którą kierował do 1930. Radca Rady Wojewódzkiej w Poznaniu, członek Rady Głównej i Komisji Rewizyjnej Powszechnej Wystawy Krajowej w Poznaniu w latach 1928–1930. Założyciel i prezes rady nadzorczej firmy Fabryka Wapna i Cementu w Piechcinie S.A., członek i wiceprezes rady nadzorczej Banku Wzajemnych Ubezpieczeń „Vesta”, prezes Giełdy Pieniężnej w Poznaniu i rady nadzorczej S.A. Georges Geilling & Cie. Był także założycielem i współwłaścicielem oraz prezesem rady nadzorczej firmy Hartwig & Kantorowicz.