Korona Litwy została początkowo zaoferowana przez dowództwo wojskowe Ober-Ostu cesarzowi Wilhelmowi II Hohenzollernowi. Stworzyłoby to unię personalną prusko-litewską. Takim planom ekspansji dominujących już protestanckich Prus sprzeciwiały się katolickie królestwa Saksonii i Bawarii. Saksonia promowała kandydaturę księcia Fryderyka Krystiana, drugiego syna króla Fryderyka Augusta III. Na króla ostatecznie zadecydowano się obrać katolickiego księcia Wilhelma Karla von Urach. Określono też uprawnienia władcy. Miał powoływać ministrów, podpisywać akty prawne, posiadał też inicjatywę ustawodawczą w parlamencie. Ministrowie mieli być wybrani spośród Litwinów i ostatecznie mieli podlegać parlamentowi. Król miał przestrzegać konstytucji, bronić niepodległości i integralności terytorialnej Litwy oraz zachować tolerancję religijną. Bez zgody parlamentu nie mógł zostać władcą innego państwa. Jako oficjalny język państwowy i dworski określony został język litewski. Monarcha i jego rodzina mieli obowiązek przebywać na Litwie, spędzając za granicą nie więcej niż jedynie dwa miesiące w roku. Dzieci króla miały się kształcić i wychowywać na Litwie.