W latach 1445–1446, podczas wojny Brandenburczyków z książętami wołogoskimi, książę Joachim, który w konflikcie był neutralnym obserwatorem wydarzeń, utracił dwa miasta, które formalnie należały do jego księstwa. Zagarnięcia dokonali Brandenburczycy, z którymi Joachim toczył wojnę w 1448. Konflikt, który między innymi miał na celu odzyskanie utraconych dóbr zakończył się kompromisem, jednak książę szczeciński nie odzyskał zajętych miast.
Zmarł podczas zarazy po Święcie Narodzenia NMP, prawdopodobnie 4 października 1451Według M. Wehrmanna, książę zmarł po 8 września, według rocznika kołbackiego – 22 września, według relacji wójta krzyżackiego Nowej Marchii – dopiero 8 października 1451. Za tą ostatnią datą opowiedział się E. Rymar, genealog, [w:] Rodowód książąt pomorskich, s. 422.. Pochowany został obok ojca w kościele zamkowym św. Ottona w Szczecinie.
Rodzina 29 września 1440 Joachim ożenił się z Elżbietą, córką Jana Alchemika, margrabiego brandenburskiego i Barbary saskiejE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 379-380, 424-426.. Z małżeństwa miał jednego syna: Ottona III (ur. 29 maja 1444, zm. 7 lub 8 września 1464) – księcia szczecińskiego, ostatniego przedstawiciela linii szczecińskiejE. Rymar, Rodowód książąt pomorskich, ss. 424-426..
Genealogia