mały|Czuha w stylu łemkowskim (przed 1939, Muzeum Etnograficzne w Krakowie) mały|Czucha w weselnym stroju huculskim (XX wiek, Muzeum Huculskie w Kołomyi) thumb|Cucha podhalańska (1935, Muzeum Tatrzańskie w Zakopanem) Czuha, węg. szűr, cuha, gunia (inaczej: czuhania, czucha, czuchunia, cucha, guńka) – męska kurta z wełnianego, samodziałowego sukna, ozdobiona haftem i obszyciami, noszona przez węgierskich, rumuńskich, morawskich, polskich górali, Łemków, Bojków i Hucułów.
Czuha na Łemkowszczyźnie Czuha to rodzaj szerokiego łemkowskiego płaszcza z brązowego samodziałowego sukna, najczęściej zarzucanego na ramiona jak peleryna, sięgającego do połowy łydki. Rękawy przeważnie były zaszyte dołem i służyły jako obszerne kieszenie. Czuha posiada duży, spadający na plecy kołnierz, który w razie słoty lub zawiei można zarzucić na głowę i zawiązać jak kaptur.
Czuhy różniły się między sobą kształtem i dekoracją kołnierza, co stało się podstawą podziału Łemkowszczyzny na pomniejsze grupy lokalne.
W dorzeczu Sękówki i górnej Ropy noszono czuhy, które na prostokątnym kołnierzu i na rękawach miały dwa lub trzy białe, tkane pasy oraz rząd białych lub czarnych sznurków (frędzli), zwanych toroky.