Po odejściu z college’u Laliberté jeździł po Europie jaki muzyk folkowy oraz uliczny artysta. Gdy w 1979 powrócił do Kanady, znał już sztukę połykania ognia. Został zatrudniony w elektrowni wodnej w Zatoce Jamesa, jednak w związku ze strajkiem został zwolniony po zaledwie trzech dniach. Utrzymywał się z zasiłku dla bezrobotnych, zrezygnował z poszukiwań pracy. Zamiast tego, przyłączył się do grupy wędrownych artystów, znanych jako „Les Échassiers de Baie-Saint-Paul”. Niedługo później, Laliberté i jego przyszły partner biznesowy – Daniel Gauthier – zorganizowali letni festiwal w Baie-Saint-Paul. Festiwal ten, nazwany „La Fête Foraine”, po raz pierwszy odbył się w czerwcu 1982 w Quebecu. Z powodu skarg mieszkańców, wydarzenie to musiało zostać przeniesione do innego miasta. Laliberté organizował festiwal przez kilka następnych lat, odnosząc umiarkowany sukces finansowy. W 1983 rząd Quebec zaproponował mu zorganizowanie uroczystości w ramach obchodzenia 450. rocznicy odkrycia Kanady przez francuskiego badacza – Jacques’a Cartiera. Laliberté nazwał tenże festiwal „Le Grand Tour du Cirque du Soleil”.