W VII w. na Wyspach Brytyjskich współistniały, jako owoc trzech fal chrystianizacyjnych, trzy autonomiczne formy organizacji kościelnej, mające swą genezę w historycznym rozwoju chrześcijaństwa na Wyspach.
Chrześcijaństwo pojawiło się w Brytanii prawdopodobnie w III wieku, gdy była prowincją Imperium rzymskiego. W połowie V wieku zostało przeniesione stamtąd do Irlandii przez świętego Patryka. Najazd pogańskich Anglosasów na Brytanię w V wieku doprowadził do likwidacji młodego Kościoła w Brytanii. Chrześcijaństwo przetrwało jedynie na terenach celtyckich niezajętych przez Anglosasów, tj. w Walii, Kornwalii i Irlandii. Odcięcie chrześcijańskich Celtów od kontaktu z resztą chrześcijańskiej Europy doprowadziło do znaczących różnic w obyczajach kościelnych i liturgicznych. Chrześcijaństwo pochodzenia celtyckiego kontynuowało zwyczaje kościoła rzymskiego z czasów św. Patryka. W Walii, Kornwalii a także na kontynencie, na Półwyspie Bretońskim, dokąd emigrowali Brytowie, istniała tradycja starobrytyjska.