Współredagował z „Gazetę Mazurską” i „Kalendarz dla Mazurów”, współpracował z „Mazurem” i „Mazurskim Przyjacielem Ludu”. W 1925 był wraz z Emilią Sukertową-Biedrawiną i Stanisławem Wachowiakiem autorem tzw. memoriału mazurskiego do wojewody pomorskiego. Pełnił obowiązki wiceprzewodniczącego Zrzeszenia Ewangelików Polaków w Działdowie, a w 1931 został prezesem Związku Mazurów. W czasie II wojny światowej więziony w KL Mauthausen-Gusen. Wskutek zabiegów rodziny żony z terenu Niemiec został zwolniony, lecz w roku 1944 ponownie aresztowany i zesłany na roboty. W 1945 r. reaktywował Szkołę Powszechną w Wierzbowie i był w niej pierwszym kierownikiem i nauczycielem. Po 1945 wstąpił do PPR, z ramienia której uzyskał w 1947 mandat poselski z okręgu Olsztyn. Wcześniej był m.in. prezesem Wojewódzkiego Urzędu Ziemskiego oraz reaktywowanego przez niego Instytutu Mazurskiego. Majątek ziemski w Wierzbowie został mu skonfiskowany bez odszkodowania. Po 1956 był przewodniczącym regionalnej komisji ds. wyjazdów autochtonów.

W 1958 opuścił Polskę i wyjechał do Hesji. Zmarł w roku 1966 i został pochowany w Pforzheim (Schwarzwald). Zostawił po sobie syna Karola, doktora medycyny, mieszkającego w Niemczech.