Od zachodu znajdował się niewielki dziedziniec zamknięty murem z bramą prowadzącą w kierunku miasta.
Takie rozwiązanie było charakterystyczne dla części mniejszych siedzib urzędników krzyżackich, w których zabudowania zamkowe wykorzystywały istniejący obwód obronny miasta zamiast tworzyć całkowicie samodzielny system fortyfikacyjny.
Skrzydło wschodnie Główny dom zamkowy był ceglanym, trzykondygnacyjnym budynkiem o wymiarach około 12,3 × 39 m i wysokości około 9 m.
Przyziemie miało charakter gospodarczy. Składało się z trzech pomieszczeń ustawionych w jednym trakcie i przykrytych sklepieniami. Z pomieszczeń tych korzystano jako magazynów oraz zaplecza gospodarczego zamku.
Najważniejsze funkcje reprezentacyjne i mieszkalne skupiono na pierwszym piętrze. Znajdowały się tam pomieszczenia urzędnika zakonnego, refektarz oraz izba przeznaczona dla gości. W przeciwieństwie do przyziemia komnaty piętra nie były sklepione, lecz przykryte drewnianymi stropami. Około 1404 roku reprezentacyjną część tej kondygnacji ozdobiono dekoracją malarską.
Komunikację od strony dziedzińca zapewniał drewniany ganek lub system drewnianych galerii, z którego prowadziły wejścia do poszczególnych pomieszczeń. Na piętro wiodły zewnętrzne drewniane schody.