do uwierzytelnienia biometrycznego czy kart elektronicznych), są wprowadzane za pomocą tego samego interfejsu, który służy do komunikacji z użytkownikiem (zwykle monitor, wyświetlacz, klawiatura lub klawiatura ekranowa).
Wymienione cechy haseł wiążą się równocześnie z licznymi zagrożeniami, które muszą być brane pod uwagę podczas ich stosowania.
użytkownicy mogą wybierać hasła krótkie lub łatwe do złamania metodami słownikowymi, hasła mogą zostać podsłuchane podczas transmisji sieciowej lub podglądnięte podczas wpisywania, raz przechwycone hasło może być wykorzystywane do podszywania się bez wiedzy oryginalnego właściciela.
Problem nieautoryzowanego wykorzystania podsłuchanych lub złamanych haseł rozwiązuje się za pomocą haseł jednorazowych lub uwierzytelnienia dwuskładnikowego () z użyciem tokenów, uwierzytelnienia biometrycznego i innych technik.
Hasła w kryptografii W systemach kryptografii klasycznej hasło mogło być stosowane do szyfrowania bezpośrednio (szyfr Cezara) lub stanowić podstawę do generowania ciągu kluczowego (szyfr Vigenère’a).