Profesor dwu ostatnich uczelni.
Specjalista w dziedzinie polskiej literatury międzywojennej i powojennej. Autor wielu recenzji literackich, artykułów publicystycznych, szkiców, esejów krytycznych i rozpraw historycznoliterackich, drukowanych w latach 1956–1968 na łamach m.in. Twórczości, Przeglądu Humanistycznego, Polonistyki, Kultury, Współczesności, Polityki, Literatury, Orki (Tygodnika Kulturalnego) oraz prasy codziennej.
W swoim najważniejszym dziele, Intensywizm i autentyzm (1918–1956), przedstawił propozycję nowej periodyzacji literatury polskiej XX wieku. Dla wyznaczonego przez siebie okresu literackiego, zamkniętego latami 1918–1956, zaproponował nazwę „intesywizm i autentyzm”. Intensywizm definiował jako polską odmianę ekspresjonizmu, określanego często mianem neoekspresjonizmu lub kreacjonizmu, obecnego pod koniec lat 20. i w latach 30. w dziełach takich twórców, jak Witkacy, Schulz czy Gombrowicz. Autentyzm definiował zaś, jako wielonurtowy kierunek w literaturze polskiej, skrystalizowany ostatecznie pod koniec lat 30., charakterystyczny przede wszystkim dla twórczości twórców określanych mianem „pokolenia 1910” oraz dla pisarzy bliskich im wiekiem i przeżyciem pokoleniowym.