W 1846 Błażej Haberbusch i Jan Henryk Klawe zakupili działający przy ulicy stary browar Ludwika Suchockiego, co dało początek spółce Haberbusch i Schiele. Po rozbudowie w latach 1880–1890 stała się ona największym producentem piwa w Królestwie Polskim.
Przy ulicy, pod numerem 10, w 1908 zamieszkała rodzina Isaaca Bashevisa Singera, późniejszego laureata Nagrody Nobla w dziedzinie literatury. Wiosną 1914 Singerowie przeprowadzili się do sąsiedniej kamienicy nr 12. Do klimatów Krochmalnej Singer będzie powracał w swoich utworach, m.in. w Szoszy. Ulica była siedliskiem skrajnej nędzy, przestępczości i nierządu, w szczególności na swoim wschodnim odcinku.
W latach 1911–1912 pod nr 92 wzniesiono budynek Domu Sierot, założonego przez Janusza Korczaka i Stefanię Wilczyńską. W latach 20. XX wieku pod numerem 48 działała czteroklasowa szkoła średnia męska (założona w 1905).
W okresie międzywojennym Krochmalna była jedną z najbardziej zaniedbanych ulic śródmieścia Warszawy. W kamienicy nr 56 mieścił się VII komisariat Policji Państwowej wraz z komendą II obwodu. W 1939 przy ulicy znajdowały się 92 budynki frontowe, w tym ponad 50 kamienic o wysokości od dwóch do sześciu kondygnacji.