Od 1961 do śmierci przykuty był do łóżka i przebywał w szpitalach.

Pisać zaczął w latach gimnazjalnych, jego poetyka kształtowała się pod wpływem Benjamina Péreta i Paula Éluarda, którego później tłumaczył. Debiutował w 1938 roku w czasopiśmie „Mladá kultura”. Po 1945 drukował w pismach „Blok”, „Kvart” i „Mladé archy”. Dopiero jednak w 1964 wyszła pierwsza jego książka, zbiorek poetycki Yehudi Menuhin. Tomik ten zresztą pierwotnie miał się ukazać już w 1948 (w serii wydawniczej „Ra”), w czym przeszkodził pucz komunistyczny i likwidacja niezależnych inicjatyw kulturalnych. Kolejne tomy to Hřích ublížit (1966, Grzech skrzywdzić) i Veliký požár (1968, Wielki pożar). Już po śmierci autora wyszedł zbiorek Lento (1971). Ostatniego zbiorku, Dvanáct poledních úderů (Dwanaście południowych uderzeń) nie udało się osobno opublikować. Za to w roku 1982 wydano zawierający go tom wierszy zebranych Veškerá poezie (Wszystka poezja). Edytorem tomu Lento (w okresie, gdy tom ten wyszedł musiał jednak pozostać anonimowy) i wydania zbiorowego z 1982 był przyjaciel poety, Ludvík Kundera;