W 1918 wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i w listopadzie tego roku brał udział w rozbrajaniu Niemców w Pułtusku. Po wcieleniu oddziałów P.O.W. do armii, wyznaczono go na stanowisko adiutanta 32 pułku piechoty w Ciechanowie, a także awansowano do stopnia podporucznika. W marcu 1919 na własną prośbę został przeniesiony do 11 pułku ułanów, a 1 maja 1920 awansowano go do stopnia porucznika. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej i w sierpniu 1920 odniósł ranę pod Kustymą.
W czerwcu 1923 został przeniesiony z 27 pułku ułanów do 25 pułku ułanów. Od 1926 był dowódcą szwadronu zapasowego w Łukowie. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień majora z dniem 1 stycznia 1927 i 11. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W kwietniu 1928 został przesunięty na stanowisko kwatermistrza pułku. W lipcu 1929 został przeniesiony do 27 pułku ułanów w Nieświeżu na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. 24 grudnia 1929 awansował do stopnia podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930 i 17. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W sierpniu 1931 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza na stanowisko Inspektora Południowej Grupy Szwadronów KOP w Łucku.