W jej twórczości poetyckiej wyróżniane są trzy okresy. Pierwszy, XIX-wieczny, obejmuje wiersze zamieszczone w trzech tomach Luuletused (1888–1897). Był to etap poezji romantycznej, której nastrój Endel Nirk porównał do młodzieńczej twórczości Heinricha Heinego przemieszanej z estońską poezją ludową. W wierszach tych występował nastój typowej dla ludów północy surowości, pojawiały się w nich nawiązania do świata przyrody.
Wraz z tomem Lained (1906) poetka zaczęła interesować się kwestiami społecznymi. Piętnowała w swych wierszach dyskryminację etniczną i niesprawiedliwość spotykającą ciężko pracujących ludzi. W swoich wierszach wyrażała protest i rozpacz, posługiwała się też ironią. Opisywała też w szczegółowy sposób życie wiejskie. W okresie tym Anna Haava pisała również wierszem białym i prozą.
W trzecim okresie w liryce Haavy silniej zaznaczały się wątki osobiste. Poetka przedstawiała swoją determinację kierowania się własnymi standardami moralnymi, w wierszach dominuje nastrój smutku. W tym czasie poetka przestałą podążać za rozwojem estońskiej liryki. Działalność literacka Haavy była długa, ostatnie wiersze pisała jeszcze w wieku 90 lat.