Podczas powstania warszawskiego zajmował się przerzutami żołnierzy do Puszczy Kampinoskiej.

Po 1945 był proboszczem w Oliwie oraz dziekanem Marynarki Wojennej„Pierwszy kapelan” [rozmowa z ks. Kołakowskim], Ilustrowany Kurier Polski, nr 293, 28 października 1946, s. 14. oraz działaczem Stronnictwa Pracy (był jego pełnomocnikiem na województwo gdańskie). Zasiadał w Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z ramienia SP. W 1947 wszedł w skład Sejmu Ustawodawczego z listy Bloku Demokratycznego w okręgu GdańskNa tzw. Ziemiach Odzyskanych SP startowało w koalicji z PPR, PPS, SL, SD i PSL „Nowe Wyzwoleniem”, zob. Waldemar Bujak, Historia Stronnictwa Pracy 1937–1946–1950, Warszawa 1988.. Był sekretarzem Klubu Poselskiego SP. W 1948 podczas podróży służbowej do Czechosłowacji uciekł z kraju, za co został rok później pozbawiony obywatelstwa polskiegoUchwałą Rady Ministrów z dnia 19 lutego 1949 r. w sprawie pozbawienia Stanisława Bańczyka, Tomasza Kołakowskiego i Stanisława Wójcika obywatelstwa polskiego, która została uznana za nieważną przez art. 65 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2009 r. o obywatelstwie polskim (). i mandatu poselskiego. Uchwała Rady Ministrów o pozbawieniu Kołakowskiego polskiego obywatelstwa została uchylona 15 marca 1989 rokuAleksander Kochański, Polska 1944-1991.