za kadencji Stanisława Kociołka jako I sekretarza (1980–1982) miał faktycznie kierować pracą KW. Od lutego do października 1980 był zastępcą członka, a następnie do lipca 1981 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Na IX Zjeździe PZPR otrzymał 1010 głosów na 1068 wymaganych i nie uzyskał reelekcji do KC.

Szablak reprezentował nurt dogmatyczny w PZPR. Opowiadał się za mobilizacją podstawowej organizacji partyjnej (POP) w odpowiedzi na działania NSZZ „Solidarność” jako przeciwnika ideologicznego PZPR. Przemawiając w Komitecie Wojewódzkim przekonywał: „Chodzi o to, aby były one [tj. POP] miejscem twardych, robotniczych, partyjnych, krytycznych dyskusji, a nie miejscem odmawiania pacierzy o socjalizmie”. Na X Plenum KC PZPR w kwietniu 1981 wraz z Albinem Siwakiem zaatakował ostrożne stanowisko Mieczysława Rakowskiego wobec „Solidarności”. W czerwcu 1981 podczas XI Plenum KC PZPR poparł Tadeusza Grabskiego w nieudanej próbie usunięcia I sekretarza Stanisława Kani celem zaostrzenia kursu wobec „Solidarności” i przeforsowania idei „partii marksistowskiej”. W lipcu podczas IX Nadzwyczajnego Zjazdu PZPR był wymieniany jako umiarkowany kandydat na I sekretarza partii, niezwiązany z żadną frakcją. Był jednak wśród polityków PZPR, z którymi przedstawiciele NRD prowadzili poufne rozmowy w ramach wywierania nacisku na polskie władze.