W 1945 wybrano go na wiceprezesa okręgu warszawskiego Stronnictwa Demokratycznego, w którym reprezentował frakcję opowiadającą się za marginalizacją Stronnictwa oraz podporządkowaniem go PPR i PZPRJanusz Wrona, System partyjny w Polsce 1944–1950. Miejsce – funkcje – relacje partii politycznych w warunkach budowy i utrwalania systemu totalitarnego, Wydawnictwo UMCS, Lublin 1995, s. 78, 258. W stanowisku SD z 1990 uznany wraz z Leonem Chajnem, Janem Karolem Wendem i Janem Rabanowskim za kryptokomunistę w szeregach Stronnictwa. Zob. Stanowisko w sprawie systemu komunistycznego, „Kurier Polski”, nr 123 z 3 lipca 1990, s. 5. W wyborach w 1947 uzyskał mandat posła do Sejmu Ustawodawczego w okręgu Przasnysz. Zasiadał w Komisjach Morskiej i Handlu Zagranicznego oraz Skarbowo-Budżetowej. Po odejściu z aktywnej polityki poświęcił się pracy naukowo-dydaktycznej. Został wykładowcą Politechniki Warszawskiej. Kierował Zakładem Polityki Gospodarczej i Stosunków Międzynarodowych w Instytucie Nauk Ekonomiczno-Społecznych PW. Zmienił przynależność partyjną, wstępując do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Zmarł w 1984 po krótkiej chorobie, został pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 149-2-24).