Nastrój ten stopniowo ustępuje jednak miejsca smutkowi - podmiot liryczny uzmysławia sobie, że wszystko, co wychwalał, należy już do przeszłości, w dodatku może zostać całkowicie zapomniane.
Kontemplacja kolejnych zrujnowanych zabytków z czasów rzymskich doprowadza podmiot liryczny do ogólnej refleksji nad kruchością wszystkich dzieł człowieka, przemijaniem najwspanialszych nawet osiągnięć i nieuniknioną ruiną całych cywilizacji. Łączy przemijanie wytworów kultury z procesami zachodzącymi w naturze.
Bibliografia K. Dybeł, B. Marczuk, J. Prokop, Historia literatury francuskiej, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, ISBN 83-01-14551-X
Kategoria:Twórczość Joachima du Bellaya Kategoria:Utwory literackie z 1558 Kategoria:Francuskie utwory poetyckie Kategoria:Zbiory poetyckie