Temperatura Kondo jest rzędu kilku do kilkunastu, maksymalnie kilkudziesięciu kelwinów.
Anomalny opór Przez anomalną zależność oporu od temperatury, obserwowaną w efekcie Kondo, rozumie się występowanie minimum oporu dla temperatury Kondo. Dla nie wykazujących szczególnych własności materiałów, wraz ze spadkiem temperatury następuje spadek oporu (następuje zmniejszanie intensywności rozpraszania na fononach), aż w dostatecznie niskich temperaturach zostaje osiągnięty stan nasycenia i wartość oporu pozostaje stała, aż do zerowej temperatury (tzw. opór resztkowy, wynikający głównie z rozpraszania elektronów na domieszkach i defektach sieci). W przypadku materiałów wykazujących efekt Kondo poniżej temperatury Kondo następuje logarytmiczny wzrost oporu ze spadkiem temperatury. Całkowitą zależność oporu od temperatury możemy wtedy przedstawić jako:
gdzie pierwszy człon to opór resztkowy, drugi – wkład do oporu od rozpraszania na drganiach sieci, oraz ostatni człon logarytmicznej zależności od temperatury, stanowiący istotę problemu Kondo.
Kwantowy opis zjawiska Hamiltonian Andersona zaproponowany przez P. W.