Matki Boskiej Nieustającej Pomocy oraz plebanię. Kilka lat później z jego inicjatywy zbudowano dom Sióstr Elżbietanek, w którym zlokalizowano ochronkę. W 1929 r. otrzymał instytucję kanoniczną na beneficjum parafii Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. 23 lutego 1930 nastąpiła uroczysta jego introdukcja jako pierwszego proboszcza parafii szwederowskiej.
Obowiązki duszpasterskie łączył z czynną działalnością społeczną, zwłaszcza wśród robotników. Adaptował na Dom Katolicki tymczasowy kościół, w którym prowadzona była do wybuchu II wojny światowej wielokierunkowa działalność kulturalno-oświatowa na rzecz mieszkańców dzielnicy. W latach wielkiego kryzysu był wiceprzewodniczącym Miejskiego Komitetu ds. Bezrobocia.
Nie angażował się w walki polityczne, ale był sympatykiem Chrześcijańskiej Demokracji. Dzięki poparciu tej partii 13 marca 1931 r. Rada Miejska Bydgoszczy wybrała go III honorowym radcą miejskim (zatwierdzony przez wojewodę poznańskiego 16 czerwca 1931 r.) Jako radny miejski sprawował opiekę nad kościołami i parafiami, ochronkami i zakładami charytatywnymi oraz sierocińcami. W październiku 1931 r. wiceprezydent miasta Tadeusz Chmielarski przydzielił mu ponadto decernat Biblioteki Miejskiej i Biblioteki Ludowej.