Lata później narrator informuje czytelnika, że Klara żyje szczęśliwie z pewnym mężczyzną i dwojgiem dzieci, ciesząc się życiem rodzinnym, którego nie mógł dać jej Natanael.
Piaskun W opowiadaniu Hoffmanna opisana jest postać z folkloru niemieckiego, zwana Piaskunem, która miałaby rzucać piaskiem w oczy małych dzieci, pomagając im zasnąć:
Interpretacja W trzech listach składających się na początek historii, nazwane są wszystkie figury i strony konfliktu. Opisana jest psychika protagonisty Natanaela, który kroczy między halucynacjami i rzeczywistością. Całe życie zmaga się z zespołem stresu pourazowego, który powstał w wyniku traumatycznego epizodu z dzieciństwa skupionego wokół postaci Piaskuna. Do końca opowiadania nie jest jasne, czy doświadczenia protagonisty były prawdziwe, czy też śniły one się tylko młodemu Natanaelowi. W samym tekście wyjaśnienie jest kwestią otwartą: z jednej strony pojawia się przekonanie głównego bohatera, że ciemne moce mają nad nim kontrolę, z drugiej postulat Klary (dzielony także przez Lotara), że jest to tylko kwestia psychologiczna.