Historia Inicjatywę zorganizowania poradnictwa zawodowego w Polsce podjął b. Centralny Urząd Szkolenia Zawodowego (CUSZ) w maju 1956 r. W tym samym czasie Komisja Oświaty, Nauki i Kultury Sejmu PRL wezwała władze oświatowe do zorganizowania poradnictwa zawodowego dla młodzieży i rodziców. Komisja Sejmowa wyszła z założeniem, że znaczny odsiew uczniów w szkołach zawodowych spowodowany był m.in. niewłaściwym wyborem zawodu. Na początku 1957 r. poradnictwo zawodowe zostało włączone do systemu oświaty. Powstały pierwsze placówki – poradnie psychologiczno-zawodowe (lub poradnie psychologiczno-pedagogiczne). Po raz pierwszy w historii oświaty w Polsce poradnictwo zawodowe zostało ujęte w przepisy prawne i uzyskało trwałą bazę materialną, gwarantującą systematyczny rozwój. Pierwszy akt prawny dotyczący poradnictwa zawodowego został wydany w 1958 r. w formie zarządzenia Ministra Oświaty. W 1991 roku powstało Stowarzyszenie Doradców Szkolnych i Zawodowych RP (SDSiZ), zrzeszające specjalistów zajmujących się tematyką poradnictwa zawodowego w różnych instytucjach i resortach