Miał kilka wypadków, ale wyszedł z nich cało. W 1932 r. objął dowództwo 2 eskadry myśliwskiej. W 1938 r. został podpułkownikiem. W tym samym roku wyjechał do Wielkiej Brytanii, gdzie był reprezentantem Łotwy w Międzynarodowym Komitecie Nieinterwencji w Hiszpanii. W 1939 r. objął funkcję dowódcy zaopatrzenia i zapasów w dywizji lotniczej. 7 czerwca tego roku został odznaczony Orderem Westharda 4 klasy z mieczami. Po zajęciu Łotwy przez Armię Czerwoną w poł. 1940 r., odszedł z lotnictwa. Kiedy wojska niemieckie wkraczały na Łotwę wczesną jesienią 1941 r., sformował w Lipawie ochotniczy oddział, który walczył z wycofującą się Armią Czerwoną. Od 18 marca do 4 lipca 1942 r. dowodził 18 Łotewskim Batalionem Schutzmannschaft, działającym na okupowanej Ukrainie (18 maja oddział przemianowano na 268 Łotewski Batalion Schutzmannschaft "Erglu"). W maju 1943 r. w Rydze został oficerem łącznikowym w sprawach lotniczych.Wkrótce na spotkaniu z kilkoma b. lotnikami wojskowymi łotewskich sił lotniczych przedstawił plan stworzenia łotewskiej jednostki lotniczej w ramach Luftwaffe. Przedstawił go dowództwu 1 Floty Lotniczej Luftwaffe, które go przyjęło. 17 sierpnia 1944 r. objął dowództwo Łotewskiego Legionu Luftwaffe. W rzeczywistości Legion istniał jedynie na papierze, na froncie działały zaś dwie eskadry nocnych bombowców NSG 12.