W 1965 podjął pracę w zakładzie przerobu drewna w Barlinku, a w latach 1966–1970 był dyrektorem zakładu w Piszu. Od 1970 do 1975 pracował w branży płyt wiórowych w Rzepedzi, a w 1975 został dyrektorem w Barlinieckim Przedsiębiorstwie Przemysłu Drzewnego, którym był do momentu przejścia na emeryturę w 1989.

W 1952 wstąpił do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, przez wiele lat przewodniczył jego oddziałowi w Gorzowie Wielkopolskim. Był także członkiem Polskiego Towarzystwa Leśnego i Polskiego Towarzystwa Ekologicznego. Autor przeszło 40 artykułów i publikacji w czasopismach, m.in. w „Przemyśle Drzewnym” i „Sylwanie”, ponadto współautor podręczników: Techminimum tartacznika, Mechaniczna technologia drewna dla techników przemysłu leśnego i Higrotermiczna obróbka drewna.

Działalność polityczna 29 grudnia 1953 został członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Ukończył Wieczorowy Uniwersytet Marksizmu-Leninizmu. Członek plenum Komitetu Powiatowego PZPR (1958–1974;