W Muzeum Narodowym w Warszawie znajdują się jego cztery rysunki. Antonin Puzyński zmarł 13 września 1926 r. w wieku 68 lat.
Odznaczenia Za swoją działalność był odznaczony orderami św. Anny, św. Stanisława II i III klasy, Srebrnym Medalem na aleksandryjskiej baretce Pamięci Panowania Imperatora Aleksandra III, oraz chyba najcenniejszymi: Złotym Orderem Bucharskiej Gwiazdy 3 klasy i Perskim Orderem Lwa i Słońca 4 klasy.
Życie prywatne Pomimo życia od wielu pokoleń w środowisku rosyjskojęzycznym i w kraju oddalonym o setki kilometrów od ziem dawnej Rzeczypospolitej, w rodzinie Puzyńskich zawsze pielęgnowano język i kulturę polską. Dzieci chowały się w wierze rzymskokatolickiej. Syn Antonina Antonowicza, urodzony w 1892 r. w Bucharze, któremu również nadano imię Antoni, po skończeniu 19 roku życia, za zgodą władz carskich jako poddany rosyjski przyjechał w 1911 r. do Krakowa, gdzie do 1916 r. studiował na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Cała rodzina uciekła w 1921 r. przed bolszewikami do Polski. Antoni, syn Antonina Antonowicza, całe życie związany był z obozem piłsudczykowskim i z ramienia tej formacji był posłem w Sejmie RP III kadencji, będąc bliskim współpracownikiem posła Walerego Sławka.