Prywatne lekcje śpiewu zaczęła pobierać w roku 1910. Początkowo uczyła się gry na skrzypcach, zdecydowała jednak o podjęciu nauki śpiewu u Jana Łysakowskiego w Konserwatorium Warszawskim. Debiutowała w Rosji w 1918, po I wojnie światowej wróciła do Polski. W 1919 podjęła pracę lekarza wojskowego w Szpitalu 4 Dywizji Strzelców generała Lucjana Żeligowskiego. Przeszła z dywizją cały szlak bojowy jako lekarz II ambulansu, za co później jako jedyna kobieta otrzymała odznakę 4 Dywizji Strzelców. Po wojnie pracowała w Warszawie, śpiewając w operze u Emila Młynarskiego. Równolegle, w latach 1920–1921, pracowała w laboratorium bakteriologicznym Szpitala Ujazdowskiego. W 1920 została członkiem rzeczywistym Związku Artystów Scen Polskich. W 1921 pojechała do Włoch, gdzie śpiewała i pobierała lekcje śpiewu. Po międzynarodowych tournée w latach 1925–1926, została uznana za gwiazdę i w 1929 została solistką Opery La Scala w Mediolanie; występowała też w Covent Garden w Londynie. Święciła triumfy w tym samym czasie, co jej przyjaciółka, Ada Sari.