Zakłada się, że oba sensy są ze sobą powiązane. Porządek prawny nie może być oparty tylko na przemocy i aby był stabilny i skuteczny musi spełniać pewne standardy, i znajdować uzasadnienie w wartościach panujących w danej społeczności.
Legitymację można też rozpatrywać na różnym poziomie ogólności. Możemy więc mówić o legitymizacji poszczególnych norm prawnych lub decyzji stosowania i stanowienia prawa oraz o legitymizacji całego porządku prawnego.
Koncepcje legitymizacji prawa To, w jaki sposób prawo jest uzasadniane i dlaczego obowiązuje stanowi jeden z głównych punktów spornych pomiędzy różnymi doktrynami prawnymi. Historia filozofii prawa może być więc pojmowana również jako historia sporów o legitymizację prawa.
Źródeł legitymizacji prawa szukano m.in. w Bogu (koncepcje chrześcijańskie), naturze wszechświata (stoicy), naturze ludzkiej, rozumie filozoficznym (Kant), w określonych wartościach (zwolennicy praw człowieka), społecznym konsensusie (teorie demokratyczne), koncepcjach sprawiedliwości (Rawls), w procedurach (pozytywizm prawniczy), w określonej kulturze (historyczna szkoła prawa) czy w procesach komunikacji i partycypacji społecznej (Jürgen Habermas). Zasadnicza linia sporu przebiegała pomiędzy różnymi koncepcjami prawnonaturalnymi oraz pozytywizmem.