Józef Jarema (ur. 4 października 1900 w Starym Samborze, zm. 22 lipca 1974 w Monachium) – polski malarz, brat Marii i Władysława, członek grupy kapistów.
Syn Józefa i Stefanii ze Śmigielskich. Ukończył gimnazjum w Jaśle. W młodym wieku wstąpił do Polskich Drużyn Strzeleckich, od 1918 do 1924 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie u Jacka Malczewskiego, a także w Paryżu u Józefa Pankiewicza. Powrócił do kraju w 1931 i nawiązał współpracę z czasopismem „Głos Plastyków”, w 1932 współtworzył eksperymentalny teatr Cricot, dla którego przygotował wiele przedstawień. Od 1934 do 1937 był zaangażowany w restaurację dekoracji plafonów w zamku na Wawelu. Podczas II wojny światowej przedostał się przez Rumunię do Armii Andersa, z którą przeszedł szlak bojowy do Monte Cassino. Poprzez Józefa Czapskiego został zaangażowany w działalność prowadzonego przez Zygmunta Turkiewicza działu plastycznego. Razem z innymi malarzami służącymi w armii brał udział w wystawach obrazów w Bagdadzie, Tel Awiwie i Rzymie. Po zakończeniu działań wojennych nie wrócił do Polski, osiadł w Rzymie, gdzie razem z Enrico Prampolinim założył „Art Club” zrzeszający twórców awangardowych z innych krajów. W tym czasie ożenił się z Marią (Marie) Sperling, razem podjęli w 1950 decyzję o przeprowadzce do Nicei.