Poeta mógł być nieznany również z innych powodów: nie znamy autorów przeważającej liczby utworów polskich, gdyż byli to często poeci z przypadku - wypowiedzieli się raz jeden na temat szczególnie ich interesujący, zabrali głos w dyskusji publicznej nie troszcząc się o uwiecznienie swojego nazwiska.
Przeznaczenie Wiersz polityczny w okresie staropolskim odgrywał rolę podstawowego środka propagandy. Wynikało to z konieczności (innych środków przekazu, poza literackimi, najzwyczajniej nie było) i z postulatów estetycznych. Nakazywały one poetom zajmowanie się sprawami, które obchodzą społeczeństwo.
Poezja polityczna zajmuje w ogólnym dorobku staropolszczyzny jedno z najważniejszych miejsc zapewniając szeroką i autentyczną reprezentatywność ówczesnych postaw i poglądów.
Bibliografia T. Michałowska, Literatura okolicznościowa, W: Słownik literatury staropolskiej. Średniowiecze, renesans, barok, pod red. T. Michałowskiej, wyd 2 popr. i uzup., Wrocław 1998. S. Nieznanowski, Poezja polityczna, W: Słownik literatury staropolskiej. Średniowiecze, renesans, barok, pod red. T. Michałowskiej, wyd. 2 popr. i uzup., Wrocław 1998. Polska poezja świecka XV wieku, oprac. M. Włodarski, wyd. 4 zmien., Wrocław 1997. BN I, 60.
Zobacz też Pieśń o Wiklefie Pieśń o zabiciu Andrzeja Tęczyńskiego Satyra na leniwych chłopów
Kategoria:Poezja