88 i nast..
Niezgodność towaru konsumpcyjnego z umową, z racji jej elastyczności i niedookreśloności, była instytucją bardzo niekorzystną dla sprzedawców.
Konsument, w razie wystąpienia niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową, składając reklamację, miał prawo do: żądania nieodpłatnej naprawy towaru lub żądania nieodpłatnej wymiany towaru na nowy, chyba że było to niemożliwe lub wymagało nadmiernych kosztów; wtedy mógł: odstąpić od umowy, chyba że niezgodność była nieistotna, lub żądać obniżenia ceny.
Uprawnienia te przysługiwały konsumentowi przez 2 miesiące, licząc od dnia zauważenia niezgodności, jeżeli powiadomił sprzedawcę o niezgodności. Do spełnienia obowiązku powiadomienia sprzedawcy wystarczyło wysłanie zawiadomienia przed upływem tego terminu (art. 9 ust. 1). W przypadku towaru żywnościowego, prawa te służyły konsumentowi, jeżeli powiadomił sprzedawcę o niezgodności w ciągu 3 dni, licząc od dnia otwarcia towaru paczkowanego lub sprzedaży bądź otrzymania towaru sprzedawanego luzem, odmierzanego w miejscu zakupu albo dostarczanego do miejsca zamieszkania konsumentaRozporządzenie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 stycznia 2003 r.