Po zakończeniu II wojny światowej wrócił do Polski obejmując stanowisko kierownika Katedry Literatury Polskiej na Uniwersytecie Wrocławskim. Od 1946 wykładał również na Instytucie Pedagogicznym ZNPS. Nicieja, Alma Mater Opoliensis. Ludzie, fakty, wydarzenia, Opole 2004, s. 46..
Od początku istnienia Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Opolu był związany z tą uczelnią. Kierował tam Katedrą Literatury Polskiej (do 1964), a w 1956 został wybrany na jej rektora. Funkcję tę sprawował do 1959, wprowadzając do uczelni zwyczaje takie jak: występowanie w togach i biretach członków Senatu Uczelni na ważnych uroczystościach, czy żakinada podczas juwenaliów. Dokończono budowę pierwszego akademika – DS Mrowisko. Był pierwszym pomysłodawcą przekształcenia opolskiej WSP w Uniwersytet (Uniwersytet Piastowski)S. Nicieja. op. cit., Opole 2004, s. 191..
Od 6 sierpnia 1932 był mężem Marii Dobrzyckiej, romanistki, z którą miał m.in. syna Jacka, również historyka literaturyS. Nicieja, op. cit., s. 192..
Pochowany na Cmentarzu Osobowickim we Wrocławiu. mały|Grób prof. Stanisława Kolbuszewskiego na Cmentarzu Osobowickim Odznaczenia
Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Złoty Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1938) „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej za granicą”.