Koncepcja ta stała w sprzeczności z uznanym poglądem o literackiej jedności Pięcioksięgu, wyłączając z niego Księgę Powtórzonego Prawa, która w koncepcji Notha stała się wstępem do innego bloku tekstów.
Pogląd Notha na powstanie dzieła deuteronomistycznego jest modyfikacją stosowanej niekiedy do Pięcioksięgu hipotezy fragmentów. Zdaniem Notha przed powstaniem dzieła nie istniał żaden dokument, obejmujący poprzednie stulecia jako całość, a jedynie pojedyncze opowiadania lub cykle opowiadań. Dzieło zostało zredagowane przez deuteronomistę, z uwzględnieniem jego teologicznych założeń, po 560 roku p.n.e., ale przed 539 rokiem p.n.e., w Palestynie, być może w Mispie.
W późniejszym okresie bibliści doszli do wniosku, że nie istniał jeden deuteronomista, ale raczej szkoła deuteronomistyczna, której wpływ zauważalny jest także w księgach prorockich. Spornym jest też, czy Księga Powtórzonego Prawa należała do deuteronomistycznego dzieła historycznego, czy raczej była czynnikiem, który doprowadził do powstania szkoły deuteronomistycznej.
Deuteronomista ukazuje, że dzieje Izraela nie są zrządzeniem losu ani prostą konsekwencją polityki władców, ale odpowiedzią Jahwe na postępowanie swego ludu.