Od lat 60. należał do Zjednoczonej Partii Socjalistycznej Michela Rocarda, następnie został członkiem Partii Socjalistycznej. W maju 1981 po raz pierwszy wszedł w skład rządu jako minister kultury w gabinecie Pierre’a Mauroy. W tym samym roku był odpowiedzialny za wprowadzenie ustawy o stałej cenie książki, nazwanej po nim ustawą Langa. W trakcie pełnienia tej funkcji spopularyzował cykliczną imprezę Święto Muzyki. Urząd ministra kultury sprawował do marca 1983. Następnie do grudnia 1984 był ministrem delegowanym odpowiedzialnym za kulturę, po czym Laurent Fabius powołał go ponownie na stanowisko ministra kultury. Z rządu odszedł w marcu 1986 po zwycięstwie centroprawicy w wyborach parlamentarnych. Od maja 1988 ponownie kierował ministerstwem kultury i łączności w gabinetach Michela Rocarda (do maja 1991) i Édith Cresson (do kwietnia 1992, będąc też rzecznikiem prasowym rządu). Następnie był ministrem stanu oraz ministrem edukacji narodowej i kultury w rządzie Pierre’a Bérégovoy (do marca 1993). Wchodził także w skład gabinetu Lionela Jospina jako minister edukacji narodowej (od marca 2000 do maja 2002).