Pośród nagrodzonych znalazł się między innymi francuski rzeźbiarz - Albert Lefeuvre za dzieło Adolescence (Młodość) (musée Fabre, Montpelier).
Wszechstronna działalność Vérona dla dobra i rozwoju sztuki zaowocowała wybraniem go na dwa lata przed śmiercią na członka Conseil supérieur de Beaux Arts – czyli Rady Wyższej Sztuk Pięknych, a następnie głównym inspektorem Musées de provinceI.M. Malec, Sztuka osobista, czyli pozytywna Estetyka ekspresji Eugène'a Vérona, Sztuka i Filozofia, nr 34, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2009. – organizacji zrzeszającej w owym czasie muzea spoza regionu paryskiego.
Bibliografia J. Colrat, Eugène Véron: contribution à une histoire de l’esthétique au temps de Spencer et Monet (1860-1890), Sciences Humaines - Revue d’histoire des sciences humaines 2008/1 - N° 18. I.M. Malec, Sztuka osobista, czyli pozytywna Estetyka ekspresji Eugène'a Vérona, Sztuka i Filozofia, nr 34, Wydawnictwo Naukowe Scholar, Warszawa 2009. I.M. Malec, Eugène Véron: Zapomniana myśl estetyczna francuskiego pozytywizmu, Kwartalnik Filozoficzny, Zeszyt 1, Polska Akademia Umiejętności UJ, Kraków 2010.
Przypisy
Linki zewnętrzne Eugène Véron: Estetyka (1892) w bibliotece Polona
Kategoria:Francuscy prozaicy XIX wieku Kategoria:Teoretycy sztuki Kategoria:Absolwenci École normale supérieure w Paryżu Kategoria:Urodzeni w 1825 Kategoria:Zmarli w 1889