Treść i forma Straszliwy rok łączy rejestry i gatunki - zawarte w nim wiersze są realistycznymi obrazami wojny, w szczególności oblężonego Paryża (List do pewnej kobiety), lub też opisują rzeczywistość w sposób fantastyczny (animizacja w utworze Forty), utrzymane są w konwencji patetycznych wezwań do walki (Nasi umarli, Do Francji), refleksji nad losem żołnierzy i okrucieństwem walk (Widząc unoszące się na Sekwanie ciała pruskich żołnierzy), czy też ironicznych wezwań do arystokracji i polityków, ukazujących zło ich postępowania (Do wszystkich książąt). Niektóre utwory łączą opis walk z fragmentami pisanymi pogodnym, luźnym językiem, w przekonaniu, że tragedia roku 1870 przyniesie w ostatecznym rozrachunku pozytywne skutki dla społeczeństwa francuskiego. Autor wielokrotnie nawiązuje do historii, porównując wydarzenia lat 1870-1871 z wojnami antycznymi i średniowiecznymi, przywołuje pozytywne i negatywne przykłady do naśladowania. Ten synkretyzm stylistyczny sprawia, iż Straszliwy rok staje się łącznikiem między emigracyjną twórczością Hugo a jego ostatnimi utworami.