Żełudkow próbował uzyskać stałą placówkę duszpasterską w innym mieście, jednak bez powodzenia. Wrócił do Pskowa i zajął się pracą publicystyczną i teoretyczną. Wydawał niezależny dwutygodnik В пyти (W drodze), samodzielnie powielając i rozsyłając ok. 30 jego egzemplarzy. W tym okresie poznał Aleksandra Mienia oraz Anatolija Lewitina-Krasnowa, który zaczął regularnie publikować w czasopiśmie. Żełudkow wydawał W drodze przez cztery lata, wydał w 1967 również traktat teoretyczny stanowiący wykładnię jego poglądów społecznych, moralnych i estetycznych - Dlaczego ja też jestem chrześcijaninem. Tytuł pracy nawiązywał do tekstu Bertranda Russella Dlaczego nie jestem chrześcijaninem. Publikacja była rozpowszechniana przez samizdat.
Od 1968 był związany z radzieckim ruchem obrony praw człowieka, publikując listy otwarte w obronie ofiar represji politycznych, wydawane przez samizdat, znane również poza ZSRR. Prowadził szeroką korespondencję z więźniami sumienia. W 1971 napisał pracę Uwagi liturgiczne zastanawiał się nad miejscem tradycyjnej prawosławnej liturgiki w ówczesnej rzeczywistości politycznej. Od 1974 był członkiem radzieckiej sekcji Amnesty International, w dwa lata później brał aktywny udział w kampanii na rzecz uwolnienia Piotra Starczika.