6 grudnia 2008, w swojej dwudziestej czwartej walce, zdobył wakujący tytuł mistrza świata WBC, pokonując na punkty Jeana Pascala. 25 kwietnia 2009 roku pokonał przez techniczny nokaut w dwunastej, ostatniej rundzie Jermaina Taylora. Froch już w trzeciej rundzie był liczony i przegrywał całą walkę na punkty, jednak w ostatniej rundzie najpierw położył rywala na deski, a na czternaście sekund przed końcem pojedynku zdołał go znokautować, broniąc tym samym mistrzowskiego pasa.
Po tej walce wystartował w turnieju Super Six – pojedynku sześciu najlepszych pięściarzy w kategorii super średniej. 17 października 2009, w pierwszej walce z tego cyklu, pokonał po niejednogłośnej decyzji Andre Dirrella. Dirrell w dziesiątej rundzie został ukarany odjęciem jednego punktu za trzymanie. Punktacja pojedynku wynosiła 115–113, 115–112, 113–114. 24 kwietnia 2010 stoczył z Mikkelem Kesslerem kolejny pojedynek w ramach turnieju Super Six. Anglik przegrał jednogłośnie na punkty po zaciętym i wyrównanym pojedynku, tracąc na rzecz Duńczyka tytuł mistrza świata WBC. 27 listopada 2010 Carl Froch stanął do pojedynku z Arthurem Abrahamem w ramach turnieju Super Six a stawką tego pojedynku był wakujący pas WBC. Froch przez cały pojedynek kontrolował przebieg walki i wygrał wysoko na punkty 119-109 oraz dwukrotnie 120-108.