Wyraźny wpływ na jego twórczość wywarł Jan van Goyen (wczesne pejzaże morskie), jego szwagier Pieter de Putter (wczesne martwe natury z rybami), Jan Davidszoon de Heem (martwe natury vanitas) oraz malarze flamandzcy: Frans Snyders i Alexander Adriaenssen, którego martwe natury z rybami były czasem mylone z obrazami Beyerena.
Twórczość Początkowo specjalizował się w martwych naturach z rybami, ale około połowy XVII wieku zaczął malować wystawne stoły bankietowe zastawione srebrnymi i złotymi naczyniami, weneckim szkłem, wybornymi owocami i drogimi obrusami z adamaszku, satyny i aksamitu. Prace tego rodzaju, w których rywalizował z nim mógł jedynie Willem Kalf, dawały mu możliwość zademonstrowania swojej umiejętności w ukazywaniu gry świateł na powierzchniach malowanych przedmiotów oraz bogactwa formy i barwy w pełnej przepychu kompozycji.
Wybrane dzieła Martwa natura (ok.